نقش تعامل سازنده والدین و معلمان در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

مقاله حاضر از نوع توصیفی بوده و از نظر گردآوری اطلاعات، بر پایه روش کتابخانه ای و با استفاده از دیدگاه ها و نظریات صاحب نظران حوزه تعلیم و تربیت تدوین شده است. هدف این پژوهش، بررسی و ارزیابی روش های مشارکت والدین در فرایند تدریس و تحلیل تاثیر آن بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است. نتایج مطالعات نشان می دهد که رابطه میان خانه و مدرسه، رابطه ای تعاملی و دوسویه است و هر یک از این دو نهاد تربیتی در صورت ایفای نقش صحیح و هماهنگ، می توانند زمینه ساز رشد همه جانبه دانش آموزان شوند. وجود معلمان متخصص و کارآمد در مدارس نمی تواند جایگزین نقش والدین گردد و همچنین حضور والدین آگاه و توانمند نیز نمی تواند خلاهای آموزشی مدرسه را به طور کامل جبران کند. بنابراین، همکاری، هماهنگی و برنامه ریزی مشترک میان این دو نهاد در قالب برنامه ای منسجم، از عوامل موثر در افزایش کیفیت آموزش و تربیت به شمار می آید.از آنجا که شکل گیری شخصیت، رشد عاطفی، اجتماعی و روانی کودکان بیش از هر چیز تحت تاثیر عملکرد خانواده و مدرسه قرار دارد، هرگونه ناهماهنگی میان شیوه های تربیتی این دو نهاد می تواند سلامت روانی و اجتماعی دانش آموزان را با چالش مواجه سازد. در مقابل، تعامل سازنده، همدلی و همسویی میان والدین و مسئولان مدرسه، نه تنها موجب بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان می شود، بلکه زمینه کاهش مشکلات رفتاری، افزایش انگیزه یادگیری، تقویت اعتماد به نفس و ارتقای کیفیت فرایند یاددهی–یادگیری را فراهم می آورد. در نتیجه، تقویت مشارکت آگاهانه والدین در فعالیت های آموزشی و تربیتی، یکی از راهکارهای اساسی برای ارتقای کارآمدی نظام تعلیم و تربیت محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی ، روش ها ، مشارکت والدین ، پیشرفت تحصیلی ، تعامل خانه و مدرسه ، یادگیری دانش آموزان