تدریس تعاملی و نقش همدلی در آن

در دهه های اخیر، رویکردهای آموزشی از الگوی سنتی معلم محور به سمت روش های تعاملی و یادگیرنده محور تحول یافته است. با این حال، بسیاری از کلاس هایی که به ظاهر تعاملی طراحی می شوند، به دلیل فقدان کیفیت عاطفی در تعاملات، در دستیابی به اهداف خود ناکام می مانند. مقاله حاضر با هدف تبیین نقش همدلی در موفقیت تدریس تعاملی تدوین شده است. ابتدا مفهوم تدریس تعاملی و مولفه های آن در برابر رویکرد سنتی تشریح می گردد. سپس مفهوم همدلی با تمایز آن از همدردی و دلسوزی تعریف شده و ابعاد شناختی و عاطفی آن بررسی می شود. در ادامه، کارکردهای همدلی در تدریس تعاملی شامل ایجاد اعتماد و ارتباط موثر، درک تفاوت های فردی، تقویت انگیزه، مدیریت مثبت کلاس و الگوسازی عاطفی تحلیل می گردد. موانع و چالش های پیش روی معلمان در بروز همدلی از جمله فرسودگی شغلی، پیش داوری ها و محدودیت های ساختاری شناسایی می شود. در پایان، راهبردهای عملی برای پرورش همدلی در تعاملات کلاسی از جمله گوش دادن فعال، شناخت فردی دانش آموزان، طراحی فعالیت های همدلانه و ارائه بازخورد همدلانه ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

تدریس تعاملی ، همدلی ، یادگیری مشارکتی ، ایمنی روانی ، نظریه خودتعیین گری ، آموزش عاطفی