تدریس دروس تاریخ با روش یادگیری معکوس

هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر به کارگیری روش یادگیری معکوس در تدریس درس تاریخ و نقش آن در افزایش مشارکت، انگیزه و عمق یادگیری دانش آموزان است. یادگیری معکوس رویکردی نوین در آموزش است که طی آن ارائه ی محتوای درسی از کلاس درس به فضای بیرون از کلاس منتقل می شود و زمان کلاس به فعالیت های تعاملی، بحث، تحلیل و یادگیری فعال اختصاص می یابد. در این پژوهش، ابتدا محتوای مورد تدریس در قالب ویدئوها و پاورپوینت های آموزشی تهیه و در اختیار دانش آموزان قرار گرفت و سپس در جلسات حضوری کلاس، فعالیت های گروهی، تحلیل رویدادهای تاریخی، پرسشگری و نقش آفرینی اجرا شد. نتایج حاصل از مشاهده ی روند یادگیری، پرسش نامه ی انگیزشی و تحلیل عملکرد آموزشی دانش آموزان نشان داد که استفاده از روش یادگیری معکوس موجب افزایش چشمگیر مشارکت و تعامل کلاسی، تقویت علاقه و انگیزه دانش آموزان نسبت به درس تاریخ و افزایش درک مفهومی و تفکر تحلیلی آنان شده است. همچنین نقش معلم از انتقال دهنده ی صرف اطلاعات به تسهیل گر یادگیری تغییر یافت و کلاس درس به محیطی پویا، مشارکتی و انگیزه بخش تبدیل گردید. بر این اساس می توان نتیجه گرفت که استفاده از یادگیری معکوس در تدریس تاریخ، رویکردی موثر برای ارتقای کیفیت یادگیری و حذف یادگیری سطحی و حافظه محور است و توصیه می شود این روش به صورت گسترده تر در آموزش درس تاریخ به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری معکوس ، تدریس تاریخ ، یادگیری فعال ، انگیزه تحصیلی ، مشارکت کلاسی.