هم افزایی خانه و مدرسه به عنوان بستر شکل گیری یادگیری پایدار در دانش آموزان

یادگیری دانش آموزان پدیده ای چندبعدی است که در تعامل میان عوامل فردی، خانوادگی و آموزشی شکل می گیرد و کیفیت آن تا حد زیادی به میزان هماهنگی میان محیط خانه و مدرسه وابسته است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش هم افزایی میان والدین و معلمان در شکل گیری یادگیری پایدار انجام شده است. نتایج نشان می دهد زمانی که خانواده و معلم در یک چارچوب ارتباطی مستمر، هدفمند و مبتنی بر اعتماد متقابل قرار می گیرند، شرایطی فراهم می شود که دانش آموز بتواند با انگیزه بیشتر، تمرکز بالاتر و احساس امنیت روانی قوی تر به فعالیت های یادگیری بپردازد. در چنین شرایطی، بازخوردهای آموزشی منظم، آگاهی والدین از وضعیت تحصیلی، مشارکت در برنامه های آموزشی و حمایت عاطفی خانواده باعث می شود دانش آموز درک عمیق تری از ارزش یادگیری پیدا کند و مهارت هایی مانند خودتنظیمی، مسئولیت پذیری و پشتکار در او تقویت شود. یافته ها همچنین نشان می دهد که تعامل هماهنگ میان خانه و مدرسه نه تنها عملکرد تحصیلی را بهبود می بخشد بلکه به رشد اجتماعی، عاطفی و شناختی دانش آموز نیز کمک می کند. استفاده از شیوه های نوین ارتباطی، انعطاف در روش های تعامل و توجه به تفاوت های فردی خانواده ها از جمله عوامل کلیدی در تقویت این هم افزایی محسوب می شوند. در مجموع، ایجاد ارتباط پویا و همسو میان والدین و معلمان می تواند زمینه ساز شکل گیری یادگیری عمیق، پایدار و معنادار در دانش آموزان باشد