نقش یادگیری خودراهبر در ارتقای عملکرد آموزشی فراگیران

یادگیری خودراهبر به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، بر توانایی فراگیران در برنامه ریزی، اجرا و ارزیابی فرایند یادگیری خویش تاکید دارد. در این رویکرد، یادگیرنده به جای وابستگی کامل به معلم، مسئولیت اصلی پیشرفت خود را بر عهده می گیرد و با تعیین اهداف، انتخاب راهبردهای مناسب و پایش مستمر عملکرد، مسیر رشد تحصیلی خود را مدیریت می کند. آموزش مهارت های خودراهبرانه می تواند موجب افزایش انگیزش درونی، تقویت احساس شایستگی و بهبود تمرکز بر اهداف آموزشی شود. زمانی که فراگیران می آموزند چگونه یادگیری خود را سازماندهی کنند، نه تنها عملکرد تحصیلی آنان ارتقا می یابد، بلکه توانایی حل مسئله و تصمیم گیری نیز در آنان تقویت می شود. این فرایند به یادگیری عمیق تر و پایدارتر منجر شده و وابستگی به کنترل بیرونی را کاهش می دهد. در نتیجه، یادگیری خودراهبر می تواند به عنوان راهبردی موثر برای ارتقای کیفیت آموزش و افزایش پیشرفت تحصیلی مورد توجه قرار گیرد.واژگان کلیدی: یادگیری خودراهبر، پیشرفت تحصیلی، انگیزش درونی، برنامه ریزی آموزشی، مسئولیت پذیری