تدریسی که مسئله نمی سازد

این مقاله به واکاوی پدیدار «تدریسی که مسئله نمی سازد» در جهان زیسته مدرسه می پردازد؛ وضعیتی که در آن کنش تدریس از تولید پرسش، ابهام و تعلیق فهم ناتوان است و یادگیری به تجربه ای هموار، ایمن و بی خطر تقلیل می یابد. با بهره گیری از رویکرد پدیدارشناسی تفسیری و اتکا به اندیشه های هوسرل، گادامر، ون مانن، هابرماس و آرنت، نشان داده می شود که فقدان مسئله در تدریس نه نقص مهارتی معلم، بلکه پیامد عقلانیت ابزاری، نظم اداری مدرسه و اقتدار تنظیم گر است. یافته های تفسیری مقاله حاکی از آن است که حذف مسئله، تجربه یادگیری را از امکان دگرگونی وجودی تهی کرده و دانش آموز را به مصرف کننده معنای ازپیش تعیین شده بدل می سازد. مقاله در پایان، بازاندیشی نقش معلم به مثابه «سازنده مسئله» را به عنوان افق تربیتی بدیل پیشنهاد می کند.