تدریسی که خطر نمی کند

در دستگاه آموزشی معاصر، بستر تدریس به سرعت به میدان رقابت برای "امنیت"، "کنترل" و "قابل پیش بینی بودن" تبدیل شده است. گمان می رود که امکان یادگیری عمیق در گرو حذف هرگونه آشفتگی، خطا یا پرسش باشد. این گرایش نه تنها بر کیفیت فرایند یاددادن-یادگیری تاثیر می گذارد، بلکه به ساختار فهم انسان از عقلانیت می انجامد: عقلانیت کارکردی مدرسه که صرفا به کارکردگری و کارکردگرایی پاسخ می دهد، به جای عقلانیت ارتباطی و معنایی گفت وگو، به شکاف بین سوژه های یادگیرنده و محتواها می انجامد.