آموزش برای نمره یا آموزش برای یادگیری؟ خوانشی تفسیری از تجربه زیسته معلمان در نظام آموزشی

این پژوهش با رویکرد کیفی-توصیفی و با الهام از پارادایم پدیدارشناسی، به بررسی تجربه زیسته معلمان درباره اولویت دهی نظام آموزشی میان «آموزش برای نمره» و «آموزش برای یادگیری معنادار» می پردازد. هدف اصلی، تفسیر چگونگی تاثیر منطق ارزیابی معیار محور بر کنش های روزمره تربیتی و ظهور تعارضات هویتی در میان معلمان است. با تکیه بر تجارب مکتوب و مصاحبه های تفسیری (که در اینجا به صورت استنتاجی و تحلیل مفهومی بازسازی می شوند)، پنج تم تفسیری کلیدی استخراج گردید: سلطه منطق نمره بر کنش آموزشی، جابه جایی هدف یادگیری با ارزیابی، اضطراب، سکوت و رفتارهای نمایشی دانش آموزان، تضعیف اقتدار حرفه ای معلم، و مقاومت های خاموش معلمان. چارچوب نظری مقاله با بهره گیری از مفاهیم هابرماس (عقلانیت ابزاری)، آرنت (عمل تربیتی)، گادامر (فهم تفسیری)، شون (کنش تاملی) و برونر (یادگیری معنادار) شکل گرفته است. یافته ها نشان می دهند که ساختارهای ارزیابی، معلمان را به عاملیت هایی برای بازتولید عقلانیت ابزاری تبدیل کرده اند که در تضاد مستقیم با آرمان های یادگیری عمیق و پرورش انسان خلاق قرار دارد. این مقاله نتیجه می گیرد که بدون بازنگری بنیادین در رویکرد سنجش، چالش میان نمره و یادگیری همچنان کانون اصلی بحران های آموزش رسمی باقی خواهد ماند.