مجموع زمان استفاده از تصاویر متحرک (انیمیشن) و دقت انتقال دانش بین حوزه ای در دانش آموزان

در عصر تحول دیجیتال، تصاویر متحرک و انیمیشن ها به یکی از ابزارهای اصلی در تجهیزات کمک آموزشی تبدیل شده اند. استفاده از این ابزارها، ریشه در نظریه کدگذاری دوگانه (Dual Coding Theory) پائویو (Paivio, ۱۹۸۶) دارد که بر این باور است اطلاعات به طور هم زمان از کانال کلامی (گوش دادن به توضیح معلم) و کانال دیداری (مشاهده انیمیشن) رمزگذاری می شوند و این فرایند، پایداری حافظه را افزایش می دهد (محمدی و همکاران، ۱۴۰۲). با این حال، استفاده از تصاویر متحرک یک تیغ دو لبه است؛ در حالی که می تواند فرآیند آموزش را جذاب و روشن سازد، استفاده بی رویه یا طولانی مدت از آن ممکن است منجر به پدیده ای به نام بار شناختی اضافی (Cognitive Overload) شود (Sweller, ۲۰۱۰).یکی از مهم ترین اهداف آموزش، فراتر از حفظ اطلاعات، توانایی دانش آموز در انتقال دانش بین حوزه ای (Inter-domain Knowledge Transfer) است؛ یعنی توانایی به کارگیری مفاهیم آموخته شده در یک حیطه (مثلا اصول هندسی در ریاضی) برای حل مسائل در حیطه ای دیگر (مثلا درک ساختارهای سلولی در علوم) (غلامی و موسوی، ۱۴۰۱). این انتقال، نشان دهنده عمق درک و سازمان یافتگی ساختارهای دانش در ذهن دانش آموز است.تحقیقات قبلی بر وجود تاثیر انیمیشن تمرکز کرده اند، اما به ندرت به بررسی حد بهینه زمانی استفاده از این ابزار در طول یک جلسه آموزشی پرداخته اند. در مدل FS→LP\mathbf{F_S} \rightarrow \mathbf{L_P}FS→LP این پژوهش، ما مجموع زمان صرف شده برای انیمیشن (به عنوان یک متغیر فیزیکی–زمانی) را با دقت انتقال دانش (به عنوان یک متغیر شناختی–عملکردی) در دانش آموزان پایه های چهارم تا ششم مقایسه می کنیم تا دریابیم آیا یک «نقطه تعادل» وجود دارد که در آن، کارایی آموزشی انیمیشن به حداکثر می رسد یا خیر (نظریه بار شناختی).