مدرسه ای که با فرم اداره می شود: تجربه زیسته معاون اجرایی در میان تربیت و بوروکراسی

این پژوهش تفسیری، تجربه ی زیسته ی معاون اجرایی در یک مدرسه ی دولتی را با تمرکز بر تضاد بنیادین میان انتظارات تربیتی و الزامات بوروکراتیک بررسی می کند. در نظام های آموزشی معاصر، شکل گرایی و غلبه ی "فرم" بر "فهم"، زمینه ای را فراهم آورده است که در آن فرآیندهای اداری، محوریت یافته و امر تربیت را به حاشیه می رانند. معاون اجرایی در این میان، به عنوان یک کنشگر نهادی که میان دو جهان (جهان زیسته ی معلمان و دانش آموزان و جهان قوانین اداری) در حرکت است، عرصه ی اصلی این تنش را تجربه می کند. هدف این مقاله، کشف معنای پدیدارشناسانه از این تجربه و فهم چگونگی اعمال اقتدار اداری نامرئی از طریق ابزارهایی نظیر فرم ها، آیین نامه ها و گزارش دهی های ساختاریافته است. با اتخاذ رویکرد پدیدارشناسی تفسیری ون مانن، این پژوهش از داده های کمی فاصله گرفته و بر تفسیر عمیق روایت های زیسته تمرکز می نماید. تحلیل ها نشان می دهند که چگونه فرم ها، در بستری که هابرماس آن را عقلانیت ابزاری می نامد، زمینه ی گفت وگوی تربیتی (عقلانیت ارتباطی) را مسدود کرده و موجب "تعلیق تربیت" می شوند. این مطالعه در نهایت، دلالت هایی را برای بازاندیشی در نقش ساختارهای اداری و امکان های کنش تاملی در برابر اقتدار فرمال، به منظور بازپس گیری فضای تربیت در مدرسه، مطرح می سازد.