معاون اجرایی به مثابه چهره نامرئی اقتدار: خوانشی پدیدارشناسانه از مدیریت بدون صدا در زیست جهان مدرسه

این مقاله با هدف واکاوی پدیدارشناسانه تجربه زیسته ی «معاون اجرایی» در نظام آموزشی مدارس دولتی شهری ایران، به بررسی چگونگی تجلی و بازتولید اقتداری می پردازد که اغلب در سایه مدیران مدرسه و ساختارهای رسمی باقی می ماند؛ اقتداری که آن را «نامرئی» می نامیم. با تکیه بر رویکرد پدیدارشناسی تفسیری و بهره گیری از آموزه های هابرماس (عقلانیت ارتباطی در مقابل ابزاری)، آرنت (کنش و حوزه عمومی)، گادامر (افق فهم و پیش فرض ها)، ون مانن (تجربه زیسته و مراقبه)، هوسرل (بازگشت به خود چیزها)، شون (تامل در عمل)، و همچنین مباحث تربیتی باقری و نقیب زاده، این پژوهش تلاش می کند تا ساختارهای پنهان مدیریت مدرسه را آشکار سازد.