معلم به مثابه کنشگر تفسیری: اقتدار، مسئولیت و قضاوت تربیتی در جهان زیسته کلاس درس

این مقاله با رویکردی کاملا پدیدارشناسانه–هرمنوتیکی به تحلیل نقش معلم در جهان زیسته کلاس درس می پردازد. هدف اصلی، فهم معلم نه صرفا به عنوان مجری برنامه های آموزشی (تکنیسین)، بلکه به مثابه «کنشگر تفسیری» است که اقتدار، مسئولیت و قضاوت تربیتی او از بطن تجربه زیسته و تعامل معنادار با دانش آموزان برمی آید. مقاله با نقد رویکردهای فنی و عینی گرا آغاز شده و سپس چارچوب نظری مبتنی بر فلسفه تفسیر (گادامر، ون مانن) و پدیدارشناسی (هوسرل) را بنا می نهد. در تحلیل های اصلی، نشان داده می شود که اقتدار معلم در بستر گفتگوی تفسیری و درک مشترک شکل می گیرد، نه از ساختارهای بیرونی. مسئولیت تربیتی به مثابه پذیرش دشواری های موقعیت های نامعین و قضاوت های اخلاقی-عملی در لحظه تعریف می شود. روش تحقیق، مبتنی بر استخراج مفاهیم کیفی از منظر زیست جهانی کلاس درس استوار است و از منظر هابرماس و شون، به اهمیت عمل ارتباطی و تامل در عمل پرداخته می شود. یافته ها حاکی از آن است که توانایی معلم برای «دیدن» دانش آموز در بافتار کامل وجودی اش و برقراری دیالکتیک بین سنت و فوریت، کلید تحقق قضاوت تربیتی اصیل است. مقاله با تاکید بر لزوم بازاندیشی در تعریف حرفه ای معلمی و فراهم آوردن فضا برای عمل تفسیری اصیل، به پایان می رسد.