پس زمینه های نادیده کلاس درس: پدیدارشناسی آنچه تدریس را ممکن می کند اما دیده نمی شود

کلاس درس، به مثابه عرصه ای بنیادین برای انتقال دانش، تعامل اجتماعی و شکل گیری هویت، معمولا در پرتو امر آشکار و صریح، یعنی محتوای درسی، روش تدریس و نتایج یادگیری سنجیده می شود. این سطوح قابل مشاهده و اندازه گیری، اگرچه ضروری هستند، اما تنها لایه های رویین پدیده ای پیچیده را می سازند که در عمق آن شبکه ای از پیش فرض ها، انتظارات، سکوت ها، عادت ها و فضاهای درونی وجود دارد که امکان وقوع خود فرآیند تدریس و یادگیری را فراهم می آورند. این ساختارهای زیربنایی، که در زبان پدیدارشناسی می توان آن ها را «پس زمینه ها» نامید، اغلب به دلیل بدیهی انگاشته شدن، از منظر تحلیل های تربیتی و آموزشی پنهان می مانند. این نادیده انگاری، منجر به درکی ناقص از پیچیدگی های عملی آموزش و پرورش می شود و فرصت های مداخله و تامل دقیق را از میان می برد.