انتظار در کلاس درس: پدیدارشناسی زمان تعلیق در تجربه معلم و دانش آموز

این مقاله به بررسی پدیدار انتظار در تجربه زیسته کلاس درس با رویکردی تفسیری-پدیدارشناسانه می پردازد. انتظار، فراتر از یک حالت روانی یا یک متغیر مدیریتی، به مثابه یک پدیدار بنیادین در تعاملات آموزشی، محور فهم ما از زمان، مسئولیت و اخلاق فهم در ساحت تعلیم و تربیت است. با بهره گیری از مفاهیم هوسرل در باب زمان مندی، گادامر در خصوص افق فهم، و ون مانن در تحلیل جهان زیسته، این پژوهش به واکاوی «زمان تعلیق» میان کنش ها می پردازد. تحلیل نشان می دهد که انتظار، تجربه ای ساختاری است که در آن معلم و دانش آموز به طور متقابل در حال تفسیر و شکل دهی به یکدیگر هستند. در نهایت، این مقاله بر اهمیت «اقتدار مسئولانه» و «اخلاق فهم» در مدیریت پدیدار انتظار تاکید می کند.