خستگی خاموش کلاس درس: پدیدارشناسی فرسودگی نامرئی در تجربه زیسته معلم و دانش آموز

این پژوهش با رویکردی پدیدارشناسانه به بررسی «خستگی خاموش کلاس درس» می پردازد؛ پدیده ای که در آن فرسودگی نه به عنوان یک آسیب فردی یا اختلال روانی، بلکه به عنوان یک "حال وهوای زیسته" (Lived Atmosphere) مشترک و نامرئی بین معلم و دانش آموز در فضای کلاس درس تجربه می شود. هدف اصلی، آشکارسازی وجوه پنهان و اخلاقی این فرسودگی سیستمی است که در تعاملات روزمره و ساختار نهادینه شده آموزش نهفته است. این مطالعه با تکیه بر فلسفه پدیدارشناسی (به ویژه هوسرل، گادامر و ون مانن) از روش های پیمایشی و کمی کاملا اجتناب کرده و صرفا بر تحلیل کیفی و تفسیری تجربه های زیسته متمرکز است. تحلیل ها نشان می دهند که این خستگی خاموش، ناشی از گسست بین «تعهد غایی معلمی» و «اجبار نهادی» است، و در دانش آموزان به صورت «سلب اراده یادگیری» و «ملال وجودی» ظهور می یابد. یافته ها دلالت بر آن دارد که ترمیم این فضا مستلزم بازگشت به اخلاق گفتگو و بازاندیشی در نسبت اصالت آموزش و ساختار بیرونی آن است.