خطا، اشتباه و شکست در کلاس درس: از انحراف آموزشی تا امکان تربیتی تحلیلی پدیدارشناختی از تجربه زیسته خطا در یادگیری

در نظام آموزشی رسمی، خطا و اشتباه غالبا به عنوان نشانه ناکامی، ضعف شناختی یا فقدان آمادگی تلقی می شوند و سازوکارهای ارزشیابی به گونه ای طراحی شده اند که خطا را حذف یا تنبیه کنند. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و در چارچوب پدیدارشناسی تربیتی، به بازخوانی تجربه زیسته خطا و شکست در کلاس درس می پردازد. تحلیل مفهومی نشان می دهد که خطا نه مانع یادگیری، بلکه لحظه ای بنیادین در شکل گیری فهم معنادار است. مواجهه تربیتی معلم با خطا، کیفیت رابطه آموزشی و عمق یادگیری را تعیین می کند. مقاله نتیجه می گیرد که آموزش انسان محور مستلزم گذار از منطق حذف خطا به منطق تفسیر و گفت وگوی تربیتی پیرامون آن است.