زمان در کلاس درس: از زمان خطی آموزشی تا زمان کیفی فهم تحلیلی پدیدارشناختی از تجربه زیسته زمان در کنش تربیتی

زمان در نظام آموزشی رسمی اغلب به مثابه متغیری کمی، خطی و قابل مدیریت در نظر گرفته می شود؛ واحدی که باید تقسیم، برنامه ریزی و کنترل شود. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و در چارچوب پدیدارشناسی تربیتی، به واکاوی تجربه زیسته زمان در کلاس درس می پردازد. یافته های تحلیلی نشان می دهد که میان «زمان رسمی آموزش» و «زمان زیسته یادگیری» شکافی معنادار وجود دارد. زمان کیفی فهم، تابع برنامه ریزی خطی نیست و در لحظاتی چون مکث، تردید، خطا و گفت وگو پدیدار می شود. مقاله نتیجه می گیرد که نادیده گرفتن زمان زیسته، به شتاب زدگی، سطحی شدن یادگیری و فرسایش رابطه تربیتی می انجامد. بازاندیشی در منطق زمانی کلاس درس، شرط اساسی آموزش انسان محور است.