تدریسی که بیش از حد توضیح می دهد: فروبستگی فهم در اشباع معنا در زیست جهان کلاس درس

این پژوهش با رویکرد پدیدارشناسی تفسیری، به بررسی پدیده «تدریس بیش از حد توضیحی» و تاثیرات آن بر فروبستگی فهم در زیست جهان کلاس درس می پردازد. در عصر حاضر، تمایل فزاینده ای به پر کردن تمام شکاف های دانشی دانش آموزان از طریق ارائه توضیحات جامع، مستدل و پیوسته وجود دارد که این امر، ناخواسته، منجر به اشباع معنایی و خستگی ادراکی می شود. هدف این مطالعه، درک عمیق و تفسیر تجربه زیسته دانش آموزان و معلمان از این وضعیت است. با استفاده از روش شناسی پدیدارشناسی تفسیری ماکس ون مانن، بر توصیف دقیق پدیدار «توضیح بیش از حد» تمرکز شده است؛ وضعیتی که در آن، مجال برای پرسشگری اصیل، تامل فردی و مواجهه فعال با ابهام از بین می رود. تحلیل ها نشان می دهند که این اشباع، نه تنها مانع از شکل گیری «نادانی مولد» (سازنده) می شود، بلکه اقتدار معلم را به شکلی نرم و سلطه گرانه تثبیت کرده و توانایی دانش آموز برای تجربه فهم به مثابه یک رویداد اصیل را تضعیف می کند. یافته ها بر اهمیت بازگشت به فضای مکث، پذیرش ابهام سازنده، و تغییر نقش معلم از «تامین کننده مطلق دانش» به «تسهیل گر افق های تفسیری» تاکید دارند تا زمینه برای فهم اصیل و گفت وگوی هابرماسی در کلاس فراهم آید.