بررسی جایگاه آموزش رسمی و غیررسمی در توسعه پایدار کشور

توسعه پایدار به عنوان یکی از اصلی ترین چالش های قرن بیست و یکم، نیازمند نگاهی جامع و همه جانبه به سرمایه گذاری در نیروی انسانی و نظام های آموزشی است. هدف اصلی این مقاله، واکاوی و تبیین جایگاه آموزش رسمی و غیررسمی در فرآیند توسعه پایدار کشور با تاکید بر ضرورت هم افزایی میان این دو بخش است. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و به شیوه کتابخانه ای، به بررسی نقش های متقابل آموزش در ابعاد اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی پرداخته است. یافته های به دست آمده نشان می دهد که آموزش رسمی به عنوان ستون فقرات نظام آموزشی، مسئولیت انتقال دانش های نظری، تربیت متخصصان و نهادینه کردن ارزش های هویتی و ملی را بر عهده دارد و بستر لازم برای عدالت آموزشی را فراهم می سازد. در مقابل، آموزش غیررسمی با انعطاف پذیری بالا، شکاف های مهارتی را پر کرده، پاسخگوی سریع نیازهای بازار کار و تغییرات تکنولوژیک است و در ترویج فرهنگ های اجتماعی و زیست محیطی نقشی کلیدی ایفا می کند. نتایج حاصله حاکی از آن است که تفکیک این دو نظام مانع توسعه است و تنها از طریق تلفیق هوشمندانه، ایجاد سازوکارهای اعتباربخشی متقابل و حرکت به سمت «جامعه یادگیرنده» و یادگیری مادام العمر، می توان به توسعه پایدار واقعی دست یافت.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: توسعه پایدار ، آموزش رسمی ، آموزش غیررسمی ، نظام آموزشی ، یادگیری مادام العمر ، سرمایه انسانی.