بررسی موانع روان شناختی و اجتماعی در اجرای برنامه های آموزش تلفیقی برای دانش آموزان

این پژوهش با هدف شناسایی و تحلیل موانع اصلی روان شناختی و اجتماعی موثر بر اجرای موفق آموزش تلفیقی برای دانش آموزان در نظام آموزشی ایران انجام شده است. رویکرد پژوهش کیفی با استفاده از مطالعه موردی و تحلیل محتوای کیفی اسناد و مصاحبه های نیمه ساختاریافته با معلمان، مدیران و والدین است. موانع روان شناختی شامل سطح پایین خودکارآمدی معلمان، نگرش های منفی و برچسب زنی در میان دانش آموزان عادی و همچنین اضطراب عملکردی والدین دانش آموزان می باشد (مومنی و همکاران، ۱۳۹۸). از منظر اجتماعی، چالش هایی نظیر فقدان حمایت اجتماعی کافی در محیط مدرسه، ساختارهای سازمانی انعطاف ناپذیر و تمرکز بیش از حد بر "نرمال بودن" فرهنگی، مانع از ادغام کامل دانش آموزان می شوند (احمدی و رضوی، ۱۴۰۰). یافته ها نشان می دهد که شکاف قابل توجهی بین سیاست گذاری های رسمی در حوزه آموزش تلفیقی و عملکرد واقعی در سطح کلاسی وجود دارد که ریشه در عدم آموزش تخصصی کافی و ساختارهای اجتماعی سنتی دارد. نتایج این مطالعه پیشنهاد می کند که سرمایه گذاری بر آموزش های ضمن خدمت مبتنی بر شواهد، مداخلات روان شناختی گروهی برای کاهش انگ اجتماعی و اصلاح ساختارهای فیزیکی و فرهنگی مدارس، برای دستیابی به یک آموزش واقعا فراگیر ضروری است. این پژوهش در راستای تحقق اهداف عدالت آموزشی و توسعه پایدار (SDG ۴) حائز اهمیت است.کلیدواژه هاآموزش تلفیقی، دانش آموزان ، موانع اجتماعی، موانع روان شناختی، شمول آموزشی.