بررسی نقش روش های تدریس معلمان در مشکلات روان شناختی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش روش های تدریس معلمان در ایجاد یا تشدید مشکلات روان شناختی دانش آموزان انجام شده است. یافته های حاصل از مطالعات داخلی و خارجی نشان می دهد که روش های تدریس، فراتر از کارکرد انتقال دانش، به عنوان عامل تعیین کننده ای در سلامت روان دانش آموزان ایفای نقش می کنند. روش های تدریس سنتی و معلم محور که بر حفظ طوطی وار، رقابت فشرده و تاکید صرف بر نمره استوار هستند، می توانند زمینه ساز بروز اضطراب، کاهش عزت نفس، درماندگی آموخته شده و حتی افسردگی در دانش آموزان گردند . در مقابل، روش های تدریس فعال و دانش آموز محور که بر مشارکت، کشف شخصی، کار گروهی و بازخورد مثبت تاکید دارند، ضمن کاهش استرس تحصیلی، احساس خودکارآمدی و تعلق به مدرسه را تقویت کرده و به عنوان سپری در برابر آسیب های روانی عمل می کنند . همچنین بررسی ها نشان می دهد که سبک ارتباطی معلم و نحوه مدیریت کلاس، به طور مستقیم بر جو عاطفی حاکم بر محیط یادگیری و در نتیجه بر نشانگان اضطرابی و افسردگی دانش آموزان اثرگذار است . در مجموع، روش تدریس نه صرفا یک ابزار آموزشی، بلکه عاملی تعیین کننده در شکل دهی به تجربه زیسته دانش آموز از مدرسه و به تبع آن، سلامت روان وی محسوب می شود.