تاثیر روش های تربیت محور در آموزش دینی و عربی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش های تربیت محور در آموزش دروس دینی و عربی بر بهبود یادگیری معنادار، نگرش ارزشی و رشد همه جانبه دانش آموزان انجام شده است. با توجه به چالش های موجود در آموزش سنتی این دروس، از جمله حفظ محوری، کاهش انگیزش و فاصله میان مفاهیم آموزشی و زیست واقعی دانش آموزان، رویکرد تربیت محور به عنوان راهبردی نوین و اثربخش مورد توجه قرار گرفته است. این رویکرد با تاکید بر ابعاد اخلاقی، عاطفی، اجتماعی و هویتی یادگیری، تلاش می کند آموزش دینی و عربی را از سطح انتقال صرف محتوا به سطح تربیت انسان متعهد، آگاه و مسئول ارتقا دهد.در این پژوهش، روش توصیفی–تحلیلی با رویکرد کاربردی به کار گرفته شده و داده ها بر اساس مطالعات میدانی، مشاهده فرایندهای آموزشی و تحلیل تجارب معلمان گردآوری شده است. یافته ها نشان می دهد به کارگیری روش های تربیت محور مانند گفت وگوی اخلاقی، الگوسازی رفتاری معلم، آموزش موقعیت محور، توجه به تفاوت های فردی و پیوند مفاهیم دینی و زبانی با زندگی روزمره، نقش معناداری در افزایش انگیزش درونی، درک عمیق مفاهیم، تقویت هویت دینی و بهبود نگرش دانش آموزان نسبت به درس های دینی و عربی دارد. همچنین نتایج حاکی از آن است که این روش ها موجب افزایش مشارکت فعال فراگیران، ارتقای تفکر تاملی و تثبیت یادگیری پایدار می شود.در مجموع، نتایج پژوهش نشان می دهد که رویکرد تربیت محور در آموزش دینی و عربی، نه تنها به ارتقای کیفیت آموزشی می انجامد، بلکه زمینه ساز تحقق اهداف تربیتی نظام آموزشی و پرورش دانش آموزانی متعادل از نظر شناختی، عاطفی و ارزشی است. بر این اساس، پیشنهاد می شود معلمان و برنامه ریزان آموزشی با بازنگری در شیوه های تدریس، زمینه بهره گیری گسترده تر از روش های تربیت محور را در آموزش این دروس فراهم آورند.