تاثیر سبک مواجهه معلم با خطا بر رشد شخصیتی دانش آموز

خطا به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از فرایند یادگیری، نقشی تعیین کننده در شکل گیری شخصیت و هویت تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. نحوه مواجهه معلم با خطای دانش آموز، می تواند این پدیده طبیعی را به فرصتی برای رشد یا عاملی بازدارنده برای پیشرفت شخصیتی تبدیل کند. هدف پژوهش حاضر، تبیین و تحلیل تاثیر سبک مواجهه معلم با خطا بر رشد شخصیتی دانش آموز با تمرکز بر ابعاد روان شناختی، اجتماعی و تحصیلی شخصیت است.این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و بر پایه تحلیل مفهومی و شواهد نظری حوزه های روان شناسی تربیتی و علوم آموزشی انجام شده است. در این چارچوب، سبک های مختلف مواجهه معلم با خطا شامل سبک تنبیهی، اصلاح محور، حمایتی و رشدی بررسی و پیامدهای هر یک بر مولفه های شخصیت دانش آموزان مانند اعتمادبه نفس، خودپنداره تحصیلی، جرات مندی، مسئولیت پذیری و تاب آوری تحلیل شده است.یافته ها نشان می دهد سبک های حمایتی و رشدی در مواجهه با خطای دانش آموز، تاثیر معناداری بر تقویت ویژگی های مثبت شخصیتی دارند. معلمانی که خطا را فرصتی برای یادگیری تلقی می کنند، با ارائه بازخورد سازنده و پرهیز از برچسب زنی، زمینه رشد خودتنظیمی، انگیزش درونی و احساس امنیت روانی دانش آموزان را فراهم می سازند. در مقابل، سبک های تنبیهی و تحقیرآمیز با تضعیف عزت نفس، افزایش اضطراب عملکرد و شکل گیری نگرش منفی نسبت به یادگیری همراه هستند.نتایج این پژوهش نشان می دهد که سبک مواجهه معلم با خطا، فراتر از یک رفتار آموزشی ساده، عاملی بنیادین در رشد شخصیت دانش آموزان محسوب می شود. اتخاذ رویکردی آگاهانه، همدلانه و رشدمحور در برخورد با خطا، می تواند به پرورش دانش آموزانی مستقل، مسئولیت پذیر و دارای سلامت روانی بالاتر منجر شود. بر این اساس، بازنگری در آموزش های تربیت معلم و تاکید بر مهارت های بازخورددهی سازنده، ضرورتی اساسی در نظام های آموزشی به شمار می رود.