تغییرات زمانی- فضایی طلاق کودک همسران در شهرستان های ایران در دوره ۱۴۰۰ - ۱۳۹۵

پژوهش حاضر با هدف بررسی تغییرات زمانی- فضایی طلاق در کودک همسران در مقیاس شهرستان های ایران انجام شده است. این پژوهش در زمره پژوهش های کمی و از نوع مطالعه اسنادی با ماهیت تحلیل ثانویه می باشد. جامعه آماری شامل کلیه شهرستان های ایران بوده و تجزیه و تحلیل داده ها در سامانه اطلاعات جغرافیایی(GIS) و با استفاده از توابع تحلیل فضایی و آمار مکانی انجام شده است. همچنین با استفاده از روش مکعب زمان- فضا (Space Time Cube) در GIS به پیش بینی درصد طلاق کودک همسران در سال ۱۴۰۴ پرداخته شد. نتایج نشان داد که در دوره ۱۴۰۰-۱۳۹۵ متوسط درصد طلاق در پسران کودک همسر به مراتب کم تر از این رخداد در بین دختران بوده است. در دوره زمانی مذکور، شاخص طلاق کودک همسران دختر از ۷/۷  به ۶/۵ و در پسران نیز از ۲۵/۰ به ۱۶/۰ کاهش یافته است. توزیع فضایی کودک همسری پسران الگوی اتفاقی در کشور داشته و از نواحی پراکنده در کشور در شروع دوره به چند کانون محدود و پراکنده در سال ۱۴۰۰ کاهش یافته است. توزیع فضایی کودک همسری در دختران، الگوی خوشه ای داشته و مهم ترین کانون ها در استان های غرب و مرکز کشور بوده اند که از روندی کاهشی، اما با تمرکز نسبی برخوردار است. برآورد طلاق کودک همسران برای سال ۱۴۰۴ نیز نشان داد که هر دو شاخص با روندی نزولی کاهش خواهد یافت.

کلیدواژه ها:

تغییرات زمانی- فضایی ، طلاق ، کودک همسری ، خودهمبستگی فضایی ، شهرستان های ایران