بررسی تاثیر افزایش امید به زندگی بر کیفیت زندگی کارمندان میانسال دانشگاه علوم پزشکی

میانسالی ( ۴۰ - ۶۵سالگی) پلی بین جوانی و سالمندی است. این دوره از زندگی بزرگترین بخش حیات بزرگسالی را بهعلت افزایش امید به زندگی تشکیل میدهد. هدف از این پژوهش بررسی اثر بخشی درمان امید به زندگی بر کیفیتزندگی، کارمندان میانسال دانشکده علوم پزشکی شهرستان نیشابور میباشد.به منظور انتخاب نمونه، از روش نمونهگیری در دسترس استفاده شد. از بین کارمندان تعداد ۳۰نفر به صورت نمونه دردسترس انتخاب شد و بعد از همتاسازی، در دو گروه آزمایش (۱۵نفر) و کنترل (۱۵نفر) به صورت تصادفی جایگزین شدند.جهت جمعآوری اطلاعات از پرسشنامه احساس سرزندگی ودسی ( ،)۱۹۹۷پرسشنامه بهزیستی روانشناختی ریف ()۱۹۸۹و پرسشنامه کیفیتزندگی سازمان بهداشت جهانی ( )۱۹۹۶استفاده شد. از هردو گروه پیش آزمون به عمل آمد سپسطرح درمان امید به زندگی اشنایدر ( ۸ )۲۰۰۷جلسه ( ۲ساعته) به صورت هفتهای یک جلسه برای گروه آزمایش اجرا شدو بعد از پایان ۸جلسه پس آزمون گرفته شد. برای تحلیل نتایج از تحلیل کواریانس استفاده شد.نتایج نشان داد افزایش امید به زندگی بر کیفیتزندگی، احساس سرزندگی و بهزیستیروانی کارمندان میانسال دانشکدهعلوم پزشکی شهرستان نیشابور تاثیر معناداری دارد. بنابراین با توجه به نتایج تحقیق می توان از این درمان در افزایشکیفیتزندگی، افراد میانسال استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

امید به زندگی ، احساس سرزندگی ، بهزیستی روانی ، کیفیت زندگی