رابطه بین سبک رهبری فناورانه معلمان و اثربخشی یادگیری ترکیبی در آموزش رسمی

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین سبک رهبری فناورانه معلمان و اثربخشی یادگیری ترکیبی در آموزش رسمی صورت گرفت. یادگیری ترکیبی به عنوان رویکردی نوین در آموزش، ترکیبی از آموزش های آنلاین و حضوری است که نیاز به رهبری موثر و توانمندی های فناورانه معلمان دارد. در این پژوهش، تلاش شد تا با بررسی ابعاد مختلف رهبری فناورانه، تاثیر آن ها بر اثربخشی یادگیری ترکیبی مورد تحلیل قرار گیرد. برای این منظور، از روش تحقیق کمی و مدل سازی معادلات ساختاری استفاده شد. داده ها از معلمان مدارس مختلف در شهرهای بزرگ ایران جمع آوری شدند. یافته های پژوهش نشان داد که سبک رهبری فناورانه معلمان به طور معناداری بر اثربخشی یادگیری ترکیبی تاثیر دارد. به ویژه، سه بعد کلیدی رهبری فناورانه، شامل رهبری در چشم انداز فناوری، توانمندسازی همکاران و خودکارآمدی فناوری، تاثیر مستقیمی بر فرآیند یادگیری ترکیبی دارند. معلمان با توانمندی های بالاتر در این ابعاد، قادر به بهبود کیفیت تدریس و یادگیری در کلاس های ترکیبی بوده اند. به طور خاص، رهبری در چشم انداز فناوری با داشتن تاثیرگذاری قوی تر، به معلمان کمک می کند تا در مسیر استفاده بهینه از فناوری های آموزشی هدایت شوند و به طور موثری این تغییرات را در فرآیند یادگیری دانش آموزان پیاده سازی کنند. همچنین، توانمندسازی همکاران و اشتراک گذاری تجربیات در محیط های آموزشی موجب تقویت کارآیی فناوری در فرآیند یادگیری ترکیبی می شود. خودکارآمدی فناوری معلمان نیز به طور قابل توجهی بر نحوه استفاده از ابزارهای فناوری و ارتقای اثربخشی تدریس آنلاین و آفلاین تاثیرگذار است. در این پژوهش، همچنین تاثیر ویژگی های جمعیت شناختی معلمان مانند جنسیت، تجربه تدریس و مدرک تحصیلی بر رهبری فناورانه و اثربخشی یادگیری ترکیبی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که معلمان با مدرک تحصیلی بالاتر، به ویژه در مقاطع کارشناسی ارشد، توانایی بیشتری در پیاده سازی فناوری های نوین آموزشی و رهبری فناورانه داشتند. همچنین، تفاوت های معناداری از نظر جنسیت و تجربه تدریس مشاهده نشد. این یافته ها تاکید دارند که توسعه رهبری فناورانه، به ویژه در سطح آموزش های تخصصی، می تواند به بهبود کیفیت یادگیری در محیط های ترکیبی کمک کند. در نهایت، نتایج مدل سازی معادلات ساختاری نشان داد که رهبری فناورانه می تواند به طور مستقیم و غیرمستقیم بر اثربخشی یادگیری ترکیبی تاثیرگذار باشد. این مدل سازی تاکید می کند که ابعاد مختلف رهبری فناورانه، از جمله ترسیم چشم انداز، توانمندسازی همکاران و اعتماد به نفس در استفاده از فناوری، می توانند از طریق تقویت همکاری های تیمی و اشتراک گذاری منابع آموزشی، یادگیری ترکیبی را بهبود بخشند. با توجه به نتایج به دست آمده، این پژوهش پیشنهاد می کند که سیاست گذاران آموزشی و مدیران مدارس به منظور ارتقاء اثربخشی یادگیری ترکیبی، برنامه های آموزشی برای توانمندسازی معلمان در زمینه فناوری و رهبری فناورانه طراحی کنند و معلمان را به طور مستمر در استفاده از ابزارهای دیجیتال و توسعه مهارت های رهبری فناورانه تشویق کنند. این اقدام می تواند به طور چشمگیری بر بهبود فرآیندهای یادگیری و تدریس در محیط های ترکیبی تاثیرگذار باشد و به معلمان این امکان را بدهد تا رهبری آموزشی موثری را در دنیای دیجیتال امروزی به نمایش بگذارند.

کلیدواژه ها:

رهبری فناورانه ، معلم ، یادگیری ترکیبی ، آموزش رسمی ، فناوری آموزشی