از ضوابط تا تجربه زیسته: تاثیر سیاست های شهرداری بر کیفیت فضایی فضاهای عمومی شهری

کیفیت فضاهای عمومی شهری صرفا حاصل طراحی فیزیکی نیست، بلکه نتیجه شبکه ای از تصمیمات مدیریتی، مقرراتی و اجرایی است که عمدتا توسط شهرداری ها شکل می گیرد. این مقاله با تمرکز بر فاصله میان ضوابط رسمی و تجربه زیسته شهروندان، به تحلیل نحوه تاثیر سیاست های شهری بر ادراک کیفیت فضایی می پردازد. پژوهش با رویکرد کیفی و مبتنی بر تحلیل اسناد و مفاهیم نظری نشان می دهد که معیارهای کمی رایج در مدیریت شهری، مانند سرانه ها و استانداردهای ابعادی، لزوما به ارتقای حس تعلق، امنیت یا سرزندگی فضا نمی انجامند. در مقابل، سیاست هایی که انعطاف پذیری طراحی، تنوع کاربری و قابلیت تصرف اجتماعی فضا را در نظر می گیرند، کیفیت تجربه شهری را افزایش می دهند. مقاله استدلال می کند که شهرداری ها باید از نقش تنظیم کننده صرف به نقش تسهیل گر تجربه شهری حرکت کنند. نتایج پژوهش چارچوبی برای ارزیابی کیفی فضاهای عمومی ارائه می دهد که ابعاد اجتماعی، رفتاری و ادراکی را در کنار معیارهای کالبدی قرار می دهد و می تواند مبنای بازنگری در دستورالعمل های طراحی شهری باشد.

کلیدواژه ها:

فضاهای عمومی ، کیفیت فضایی ، تجربه زیسته ، سیاست شهری ، مدیریت شهری