تحلیل نظری آمادگی روانی و اجتماعی مدارس برای ورود فناوری هوش مصنوعی به آموزش

ورود فناوری هوش مصنوعی به عرصه آموزش و پرورش، تحولی عمیق و اجتناب ناپذیر را نوید می دهد که می تواند روش های یاددهی-یادگیری را دگرگون ساخته و کیفیت نظام آموزشی را ارتقا بخشد. با این حال، موفقیت این تحول در گرو آمادگی همه جانبه مدارس، به ویژه در ابعاد روانی و اجتماعی است. این مقاله با رویکردی مروری و کتابخانه ای به تحلیل نظری ابعاد آمادگی روانی و اجتماعی مدارس برای پذیرش و ادغام موفقیت آمیز فناوری هوش مصنوعی در فرآیندهای آموزشی می پردازد. هدف، شناسایی مولفه ها، چالش ها و الزامات این آمادگی در سطوح مختلف شامل دانش آموزان، معلمان، مدیران و جامعه است.یافته های پژوهش نشان می دهد که آمادگی روانی شامل عواملی مانند نگرش ها، باورها، انگیزه ها، میزان اضطراب فناوری و خودکارآمدی دیجیتال در میان معلمان و دانش آموزان است. آمادگی اجتماعی نیز به مولفه هایی نظیر فرهنگ مدرسه، هنجارهای اجتماعی، کیفیت تعاملات انسانی، حمایت ذی نفعان و سیاست های کلان آموزشی مرتبط می شود. تحلیل نظری نشان می دهد که فقدان هر یک از این ابعاد، می تواند به مقاومت در برابر تغییر، نابرابری آموزشی و استفاده ناکارآمد از ظرفیت های هوش مصنوعی منجر شود. در نهایت، چارچوبی مفهومی برای سنجش و ارتقای آمادگی روانی-اجتماعی مدارس در آستانه ورود به عصر هوش مصنوعی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

آمادگی روانی ، آمادگی اجتماعی ، هوش مصنوعی در آموزش ، مدارس ، پذیرش فناوری