نقش خودکارآمدی دیجیتال معلم در کیفیت یادگیری دانش آموزان ابتدایی

ورود فناوری های دیجیتال به محیط های آموزشی، نقش و مسئولیت معلمان را دستخوش تغییرات اساسی کرده است. در این میان، باور معلم به توانایی خود در استفاده موثر از فناوری های دیجیتال برای اهداف آموزشی، که از آن به "خودکارآمدی دیجیتال" تعبیر می شود، نقش تعیین کننده ای در کیفیت تدریس و نهایتا یادگیری دانش آموزان ایفا می کند. این مقاله با رویکردی مروری و کتابخانه ای به تحلیل نقش خودکارآمدی دیجیتال معلم در کیفیت یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی می پردازد.یافته های پژوهش نشان می دهد که خودکارآمدی دیجیتال معلم از طریق مکانیسم های متعددی بر یادگیری دانش آموزان تاثیر می گذارد. معلمان با خودکارآمدی دیجیتال بالا، با اعتماد به نفس بیشتری از فناوری در تدریس استفاده می کنند، روش های نوین و خلاقانه را به کار می گیرند، در مواجهه با مشکلات فنی پایداری نشان می دهند، و محیط یادگیری غنی تر و تعاملی تری برای دانش آموزان ایجاد می کنند. این عوامل به نوبه خود به افزایش انگیزه، درگیری شناختی، و نهایتا بهبود کیفیت یادگیری دانش آموزان منجر می شود. در مقابل، معلمان با خودکارآمدی دیجیتال پایین، از فناوری اجتناب می کنند یا استفاده سطحی و ناکارآمدی از آن دارند که این امر فرصت های یادگیری را محدود کرده و کیفیت آموزش را کاهش می دهد. در پایان، راهکارهایی برای تقویت خودکارآمدی دیجیتال معلمان دوره ابتدایی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی دیجیتال ، معلم ، کیفیت یادگیری ، دانش آموزان ابتدایی ، فناوری آموزشی