زبان مادری و زبان مدرسه: پل سازی عاطفی و شناختی برای دانش آموزان دوزبانه

ورود به محیط مدرسه برای دانش آموزانی که زبان مادری آن ها با زبان رسمی آموزش تفاوت دارد، نقطه عطفی پرچالش و چندوجهی است که مستلزم گذار از یک اکوسیستم آشنای زبانی-عاطفی به فضایی کاملا جدید و غالبا غریب است. این مقاله به واکاوی دقیق و چندلایه شکاف موجود میان زبان مادری و زبان مدرسه پرداخته و راهکارهای پل سازی شناختی و هیجانی برای دانش آموزان دوزبانه را مورد بررسی قرار می دهد. با تکیه بر یافته های عصب شناختی، روان شناسی زبان و پداگوژی انتقادی، این نوشتار استدلال می کند که نادیده گرفتن زبان مادری نه تنها به سرکوب هویتی می انجامد، بلکه ظرفیت های شناختی دانش آموز را برای یادگیری زبان دوم و مفاهیم علمی تحلیل می برد. این کالبدشکافی در قالب زوج های مفهومی درهم تنیده ارائه می گردد تا پیوند ارگانیک میان فرآیندهای مغزی، واکنش های روانی، راهبردهای کلاس درس و شبکه های حمایتی خارج از مدرسه را تبیین نماید. هدف غایی، ارائه چارچوبی است که در آن زبان مادری نه به عنوان یک مانع آموزشی، بلکه به مثابه ارزشمندترین سرمایه شناختی و عاطفی دانش آموز برای تسلط بر زبان مدرسه و شکوفایی تحصیلی در نظر گرفته شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: دوزبانگی ، زبان مادری ، زبان آموزش ، پل سازی شناختی ، بار شناختی ، پداگوژی فرهنگ محور ، عصب شناسی زبان ، یادگیری هم یارانه.