طراحی برنامه های مداخله ای برای "کودکان طلاق" با تمرکز بر تقویت تاب آوری در محیط مدرسه

طلاق از مهم ترین بحران های خانوادگی است که آثار آن بر رشد هیجانی، اجتماعی و تحصیلی کودکان می تواند عمیق و پایدار باشد. کودکان طلاق به دلیل از دست دادن تعادل عاطفی خانواده، اغلب در معرض احساس ناامنی، اضطراب، کاهش اعتماد به نفس و افت عملکرد تحصیلی قرار دارند. پژوهش حاضر با هدف طراحی برنامه های مداخله ای مدرسه محور به منظور تقویت تاب آوری کودکان طلاق انجام شد تا راهکارهایی عملی برای حمایت از این گروه آسیب پذیر فراهم آورد. روش پژوهش مبتنی بر تحلیل موضوعی و مرور نظام مند منابع فارسی در حوزه روان شناسی خانواده، تاب آوری و مشاوره تحصیلی بود. بر اساس یافته های نظری، مدل پیشنهادی سه مولفه کلیدی دارد: آموزش مهارت های تاب آوری از جمله کنترل هیجان، حل مسئله و تفکر مثبت؛ ایجاد محیط حمایتی در مدرسه با استفاده از گروه درمانی، فعالیت های خلاقانه نظیر نقاشی و بازی های روانی؛ و تقویت پیوند بین خانه و مدرسه از طریق تعامل والدین و معلمان. این برنامه برای اجرا در قالب کارگاه های آموزشی گروهی طراحی شد که هدف آن افزایش سازگاری روانی، ارتقای خودکارآمدی و کاهش رفتارهای پرخطر در کودکان است. نتایج تحلیل مطالعات پیشین نشان می دهد که مداخلات مبتنی بر تاب آوری می توانند منجر به کاهش نشانه های اضطراب و افسردگی، افزایش تعامل اجتماعی و تقویت انگیزه تحصیلی شوند. همچنین مشارکت فعال معلمان در شناسایی و پیگیری وضعیت روانی این کودکان موجب پایداری اثرات مثبت مداخله خواهد شد. بر این اساس، پژوهش حاضر پیشنهاد می کند مدارس به عنوان مهم ترین نهاد تربیتی پس از خانواده، نقش پیشگیرانه و درمانی فعال تری در حمایت از کودکان طلاق ایفا کنند و برنامه های تاب آوری به صورت بین رشته ای در نظام آموزش و پرورش کشور نهادینه شود تا این کودکان بتوانند در مسیر رشد و موفقیت تحصیلی و اجتماعی قرار گیرند.