تکنولوژی آموزشی و زیست جهان دیجیتال: ابزار تربیتی یا رقیب رابطه انسانی؟ تحلیلی پدیدارشناختی از دگرگونی تجربه زیسته یادگیری در کلاس درس

گسترش تکنولوژی های آموزشی و نفوذ روزافزون ابزارهای دیجیتال به کلاس درس، یکی از بنیادی ترین دگرگونی ها در زیست جهان تربیتی معاصر را رقم زده است. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و در چارچوب پدیدارشناسی تربیتی، به بررسی این پرسش می پردازد که تکنولوژی آموزشی چگونه تجربه زیسته یادگیری را دگرگون می کند و آیا نقش آن صرفا ابزاری است یا به تدریج به رقیبی برای رابطه انسانی معلم و دانش آموز تبدیل می شود. تحلیل مفهومی نشان می دهد که تکنولوژی، در صورت گسست از منطق تربیتی، می تواند به تضعیف «حضور»، «گفت وگوی زنده» و «به رسمیت شناسی» در کلاس درس منجر شود؛ اما در صورتی که در خدمت زیست جهان آموزشی قرار گیرد، ظرفیت تعمیق فهم، مشارکت و معنا را نیز دارد. مقاله نتیجه می گیرد که مسئله اصلی نه خود تکنولوژی، بلکه نوع استقرار آن در منطق کنش تربیتی است.