آموزش وپرورش بدون مسئله: تحلیل تقلیل یادگیری به اجرا در منطق نهادی مدرسه

این مقاله با هدف واکاوی این پرسش بنیادین نگاشته شده است که نظام آموزش وپرورش رسمی چگونه و با چه مکانیزم هایی «مسئله مندی» را به عنوان جوهره فرآیند یادگیری-یاددهی حذف می کند و آن را به عملیاتی اجرایی، مبتنی بر تبعیت و تکرار بی چالش تقلیل می دهد. مقاله با رویکردی توصیفی-تفسیری و با تکیه بر چارچوب های نظری هابرماس (عقلانیت ارتباطی در مقابل ابزاری)، هانا آرنت (فروکاست اندیشیدن به محاسبه)، گادامر (فهم به مثابه گشودگی افق)، شون (عمل تاملی)، برونر (یادگیری معنادار) و ون مانن (پدیدارشناسی تربیتی)، به تحلیل این پدیده می پردازد. روش شناسی پژوهش مبتنی بر تحلیل روایت های تجربه زیسته معلمان و منطق درونی نهاد مدرسه است، بی آنکه از روش های کمی بهره گیرد. یافته های مفهومی مقاله نشان می دهد که حذف نظام مند پرسش، خطا، و نادانی به مثابه موتور محرک شناخت، منجر به شکل گیری فضایی آموزشی می شود که در آن «امنیت پاسخ صحیح» جای «شهامت پرسشگری» را می گیرد، «اقتدار اداری» بر «اقتدار تربیتی» چیره می شود، و در نهایت، دانش آموزی «بی خطا اما ناآموخته» پرورش می یابد. نتیجه گیری نهایی مقاله بر ضرورت بازتعریف مدرسه به مثابه «میدان اندیشیدن» و نه «کارگاه اجرای دستورالعمل» تاکید دارد.