دانش آموزی که مسئله ندارد: پدیدارشناسی فقدان پرسش در جهان زیسته کلاس درس

این پژوهش با اتخاذ رویکرد پدیدارشناسی تفسیری، به بررسی ماهیت و پیامدهای فقدان پرسش در تجربه زیسته کلاس درس می پردازد. در جهانی که سکوت و انضباط بیرونی غالبا با موفقیت تربیتی مترادف تلقی می شود، این مطالعه بر سکوتی متمرکز است که ریشه در فقدان «مسئله» دارد؛ حالتی که در آن دانش آموزان قادر به برقراری ارتباط اصیل با محتوای درسی و جهان زیسته خود نیستند. هدف اصلی، توصیف پدیدار این فقدان و تفسیر معنای آن در بستر روابط آموزشی است. با تکیه بر مفاهیمی چون «افق فهم» گادامر، «قصدیت» هوسرل، و «کنش ارتباطی» هابرماس، تحلیل نشان می دهد که غیاب پرسش، نشان دهنده فروپاشی افق های حیرت و امکان پذیری گفتگو است. دانش آموز بدون مسئله، دانش آموزی است که یادگیری را نه جستجو برای معنا، بلکه صرفا انجام وظیفه ای منفعلانه تجربه می کند. این فقدان، ساختار آموزشی را از یک حوزه دیالوگیک به یک فضای اجرای دستورالعمل تبدیل می کند. نتایج نشان می دهد که احیای پرسش گری نیازمند بازاندیشی در نسبت اقتدار معلم و فراهم سازی زمینه هایی برای ظهور اصیل «مسئله» است تا آموزش از سطح انتقال صرف فراتر رود و به ساحت تربیت انسان هایی منتقد و فعال در جهان زیسته نزدیک شود.