لحظه ای که تدریس نمی گیرد: ناکامی آموزشی به مثابه گسست فهم

این پژوهش به بررسی پدیده «ناکامی آموزشی» در کلاس درس، با تمرکز ویژه بر لحظاتی می پردازد که تلاش های تدریس به طور کامل در انتقال یا ایجاد فهم در دانش آموز ناموفق می ماند. رویکرد اتخاذ شده در این مطالعه، پدیدارشناسی تفسیری است که با هدف درک ژرف ساختار معنایی و تجربه زیسته این ناکامی صورت گرفته است. ما ناکامی آموزشی را نه صرفا نقص در انتقال محتوا، بلکه «گسست فهم» میان معلم و دانش آموز تعریف می کنیم؛ گسستی که ریشه در عدم هم خوانی جهان های پیشینی (پیش فهم ها) و زمینه های وجودی کنشگران دارد. با بهره گیری از مفاهیم بنیادین هوسرل (بازگشت به امر خود)، گادامر (افق های فشرده)، ون مانن (تجربه زیسته)، آرنت (کنش و گفتمان)، هابرماس (عقلانیت ارتباطی)، شون (تامل در عمل)، و برونر (ساخت یابی معنا)، این مقاله ساختار این گسست را تحلیل می کند. روش شناسی تحقیق کاملا کیفی و تفسیری بوده و بر تحلیل گفت وگوها، مشاهدات مشارکتی و تاملات نوشتاری معلمان و دانش آموزان استوار است. یافته ها نشان می دهند که ناکامی در لحظه تدریس نه یک شکست فردی، بلکه یک شکست ارتباطی-وجودی است که اقتدار معلم را به چالش کشیده و مسئولیت تربیتی را در هاله ای از ابهام قرار می دهد. در نهایت، راهکارهایی مبتنی بر بازتعریف «لحظه فهم» به عنوان یک مواجهه اصیل و همدلانه پیشنهاد می گردد.