معلمی که تدریس می کند اما تعلیم نمی دهد: یک پژوهش پدیدارشناختی تفسیری

این مقاله به پدیدارشناسی گسست میان «عمل تدریس» و «معنای تعلیم» در جهان زیسته کلاس می پردازد؛ وضعیتی که در آن معلم از نظر فنی، برنامه ای و نهادی تدریس می کند، اما فرایند تعلیم به مثابه شکل گیری معنا، داوری و نسبت اخلاقی با جهان برای دانش آموز رخ نمی دهد. با تکیه بر پدیدارشناسی هوسرلی، هرمنوتیک گادامری، تحلیل کنش ارتباطی هابرماس و خوانش آرنت از عمل و مسئولیت، نشان داده می شود چگونه تدریس می تواند به کنشی بی معنا، ایمن و تکرارشونده فروکاسته شود. داده ها به صورت روایت های توصیفی از تجربه زیسته معلمان و کلاس های درس تحلیل شده و سه سازه اصلی استخراج گردیده است: «تدریس کارکردی بدون افق»، «فقدان نسبت وجودی معلم با محتوا»، و «دانش آموز به مثابه مجری پاسخ». نتیجه گیری بر ضرورت بازاندیشی تربیتی در مفهوم تعلیم، فراتر از مهارت و اجرا، تاکید دارد.