بدنمندی در یادگیری: جایگاه کالبد، حرکت و حضور جسمانی در تجربه تربیتی تحلیلی پدیدارشناختی از حذف و بازگشت بدن در کلاس درس

در نظام های آموزشی مدرن، یادگیری اغلب به فرایندی ذهنی و انتزاعی فروکاسته شده و بدن دانش آموز به عنصری خاموش، منضبط و منفعل تقلیل یافته است. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و در چارچوب پدیدارشناسی تربیتی، به واکاوی مفهوم «بدنمندی» در تجربه زیسته یادگیری می پردازد. مقاله نشان می دهد که بدن نه مانعی برای یادگیری، بلکه بستر بنیادین ادراک، معنا و فهم است. تحلیل مفهومی حاکی از آن است که حذف بدن از کلاس درس، به گسست میان دانش، تجربه و زیست جهان دانش آموز منجر می شود. در مقابل، به رسمیت شناسی بدن، حرکت و حواس، امکان شکل گیری یادگیری عمیق، معنادار و انسانی را فراهم می آورد. نتیجه گیری مقاله بر ضرورت بازاندیشی در منطق کلاس درس و بازگرداندن بدن به مرکز کنش تربیتی تاکید دارد.