تحلیل پدیدارشناسانه ی گسست میان آموزش رسمی و تجربه ی زیسته ی یادگیری

این مقاله پژوهشی-علمی-نگاره ای به روش تحلیل پدیدارشناسانه و با رویکرد تجربه ی زیسته ی معلم می پردازد تا گسست میان آموزش رسمی و تجربه ی زیسته ی یادگیری را در بستر مدرسه ای ایرانی تحلیل کند. با اتکا به چارچوب های نظری هابرماس، آرنت، گادامر، ون مانن، شون، برونر و نقد تربیت نهادی از سوی باقری و نقیب زاده، پژوهش به دنبال بازاندیشی درباره ی معنا، فهم مشترک و قدرت تدریجی بیگانه شدن معلم در فرایندهای استانداردسازی، به جای فهم عمقی و تفکر تاملی است. یافته های این مقاله نشان می دهد که جایگزینی اجرا به فهم، استانداردسازی معنا، حذف ابهام و نادانی، سکوت نهادی کلاس، تضعیف عاملیت حرفه ای معلم و بازتولید اقتدار نرم، همگی به تضعیف تجربه ی زیسته ی یادگیری منجر می شوند و سیاست گذاری آموزشی را در منطق نهادی مدرسه ای نگه می دارند. نتیجه گیری نشان می دهد که بازتعریفی از مدرسه به مثابه 공간 گفت وگو، تحمل ابهام و پذیرش تفکیک میان عمل حرفه ای وروشی، می تواند به بازسازی فهم عمل آموزشی و بهبود فرایند یادگیری منجر شود.