نقش فناوری های آموزشی در بهبود روش تدریس و کاهش استرس و اضطراب در بین دانش آموزان تجربی

با گسترش روزافزون فناوری های آموزشی، نظام های تعلیم و تربیت با فرصت های نوینی برای بهبود کیفیت تدریس و ارتقای سلامت روان دانش آموزان مواجه شده اند. دانش آموزان رشته علوم تجربی به دلیل حجم بالای محتوا، رقابت آموزشی شدید و فشارهای ناشی از ارزشیابی های مستمر، بیش از سایر گروه ها در معرض استرس و اضطراب تحصیلی قرار دارند. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش فناوری های آموزشی در بهبود روش های تدریس و کاهش استرس و اضطراب در میان دانش آموزان تجربی است. این مطالعه با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با تکیه بر مبانی نظری روان شناسی تربیتی و یادگیری فناورمحور انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که به کارگیری هدفمند فناوری های آموزشی نظیر محیط های یادگیری هوشمند، محتوای چندرسانه ای تعاملی، سامانه های آموزش الکترونیکی و ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی می تواند موجب تنوع بخشی به روش های تدریس، افزایش مشارکت فعال دانش آموزان و تقویت یادگیری معنادار شود. همچنین استفاده از این فناوری ها با ایجاد فرصت یادگیری خودتنظیم، بازخورد فوری و کاهش وابستگی به آموزش های حافظه محور، نقش موثری در کاهش استرس امتحان، اضطراب عملکرد و فشارهای روانی دانش آموزان تجربی ایفا می کند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که تلفیق آگاهانه فناوری های آموزشی با رویکردهای نوین تدریس، نه تنها کیفیت فرایند یاددهی–یادگیری را بهبود می بخشد، بلکه می تواند به عنوان راهبردی موثر برای ارتقای بهزیستی روان شناختی دانش آموزان مورد توجه برنامه ریزان آموزشی و معلمان قرار گیرد.