تاثیر آموزش مهارت های زندگی مبتنی بر حل مسئله واقعی بر کاهش فرسودگی تحصیلی دانش آموزان

چکیدهفرسودگی تحصیلی (Academic Burnout)، به عنوان یک سندرم روانی-اجتماعی مزمن که در بستر محیط های آموزشی رخ می دهد، شامل احساس خستگی هیجانی شدید مرتبط با تکالیف درسی، بدبینی و نگرش سرد نسبت به تحصیل، و کاهش احساس کفایت تحصیلی است. این پدیده به طور فزاینده ای به عنوان یک چالش جدی در نظام های آموزشی مدرن، به ویژه در ایران، مطرح شده است که پیامدهای مخربی بر سلامت روان دانش آموزان، عملکرد تحصیلی و آینده شغلی آنان دارد. ریشه های این پدیده غالبا در ماهیت خشک، انتزاعی و کم ارتباط آموزش های رسمی با دنیای واقعی دانش آموزان نهفته است. در مواجهه با این چالش، رویکردهای سنتی که صرفا بر انتقال محتوای علمی تمرکز دارند، کارآمدی خود را از دست داده اند.این پژوهش با هدف بررسی تاثیر مداخله ای مبتنی بر "آموزش مهارت های زندگی مبتنی بر حل مسئله واقعی" بر کاهش ابعاد فرسودگی تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم طراحی و اجرا شده است. چارچوب نظری این مطالعه بر تلفیقی از نظریه خودتعیین گری (SDT) که بر نیازهای بنیادین روان شناختی (شایستگی، ارتباط و خودمختاری) تاکید دارد، نظریه بار شناختی (CLT) که مدیریت منابع پردازش اطلاعات را مد نظر قرار می دهد، و رویکردهای ساخت گرایی اجتماعی و یادگیری معنادار آزوبل استوار است. فرض اساسی این است که ارائه ی آموزش هایی که دانش آموزان را وادار به مواجهه، تحلیل و حل مسائل مرتبط با زندگی روزمره و چالش های واقعی خود (مانند مدیریت زمان، تعارضات بین فردی، و تصمیم گیری های تحصیلی) می کند، می تواند حس شایستگی آن ها را افزایش داده و بار شناختی مرتبط با تکالیف مدرسه را به شکلی معنادار کاهش دهد