طراحی مدل مدرسه هوشمند با محوریت توانمندسازی معلم

این پژوهش با هدف طراحی یک مدل مفهومی جامع برای «مدرسه هوشمند» صورت پذیرفته است که محوریت اصلی آن بر توانمندسازی حرفه ای معلمان قرار دارد. مسئله اصلی تحقیق، عدم کارایی و شکست نسبی پیاده سازی زیرساخت های فناوری پیشرفته در مدارس هوشمند، اغلب به دلیل نادیده گرفتن نقش فعال و عاملیت معلم در فرآیند یاددهی-یادگیری دیجیتال است. رویکرد اتخاذ شده در این مطالعه، روش شناسی مفهومی-تحلیلی و سنتز نظری بر پایه تلفیق شش نظریه بنیادین روان شناختی و آموزشی شامل نظریه خودتعیین گری (SDT)، نظریه بار شناختی (CLT)، ساخت گرایی اجتماعی، یادگیری معنادار آزوبل، زیبایی شناسی آموزشی آیزنر و مفهوم عدالت شناختی است. نوآوری اصلی این پژوهش، ارائه یک مدل چندلایه است که در آن، زیرساخت های فناوری (سخت افزار و نرم افزار) به عنوان تسهیل کننده ادراک شایستگی و خودمختاری معلم طراحی شده و نه صرفا ابزاری برای نظارت یا انتقال محتوا. نتایج نشان می دهد که توانمندسازی موثر معلم مستلزم تامین نیازهای بنیادین روان شناختی (شایستگی، ارتباط، خودمختاری) در محیط یادگیری هوشمند است. پیامدهای این مدل، افزایش انگیزش درونی معلمان، کاهش بار شناختی اضافی ناشی از پیچیدگی های فناوری، ارتقاء کیفیت تعاملات یادگیری و نهایتا تحقق عدالت آموزشی از طریق فراهم سازی فرصت های شناختی غنی برای همه دانش آموزان از طریق تدریس موثر است. این مدل، چارچوبی جامع برای سیاست گذاران آموزشی فراهم می آورد تا مدارس هوشمند را از مصرف کننده فناوری به کانون های توسعه حرفه ای معطوف به عاملیت انسانی تبدیل کنند.