تلفیق هوش مصنوعی و اگرواکولوژی برای بهینه سازی تاب آوری اکوسیستم های زراعی در برابر تغییرات اقلیمی

تغییرات اقلیمی به عنوان یکی از جدی ترین چالش های قرن بیست ویکم، پایداری اکوسیستم های زراعی را به طور بنیادین با تهدید مواجه کرده است. افزایش دما، تغییر الگوهای بارش، وقوع خشکسالی ها و سیلاب های مکرر، و ناپایداری منابع طبیعی، کارایی مدل های متعارف کشاورزی صنعتی را بیش از پیش زیر سوال برده است. در این میان، اگرواکولوژی به عنوان رویکردی مبتنی بر اصول اکولوژیک، تنوع زیستی، دانش بومی و عدالت اجتماعی، راهکاری پایدار برای بازطراحی نظام های تولید غذا ارائه می دهد. با این حال، پیچیدگی بالای سیستم های اگرواکولوژیک و پویایی تعاملات زیستی، اقلیمی و انسانی، نیازمند ابزارهای تحلیلی پیشرفته برای تصمیم سازی و مدیریت تطبیقی است. هوش مصنوعی، به ویژه یادگیری ماشین و یادگیری عمیق، ظرفیت آن را دارد که با تحلیل کلان داده های اقلیمی، زیستی و زراعی، الگوهای پنهان را شناسایی کرده و تاب آوری اکوسیستم های کشاورزی را بهینه سازی کند. این مقاله با رویکردی تحلیلی–بین رشته ای، به بررسی چگونگی تلفیق هوش مصنوعی و اگرواکولوژی برای افزایش تاب آوری اکوسیستم های زراعی در برابر تغییرات اقلیمی می پردازد و نشان می دهد که این هم افزایی می تواند مسیر گذار به نظام های غذایی پایدار، انعطاف پذیر و عادلانه را تسهیل کند.

کلیدواژه ها:

اگرواکولوژی ، هوش مصنوعی ، تاب آوری اکوسیستم های زراعی ، تغییرات اقلیمی ، کشاورزی پایدار