ارائه الگوی تحول مثبت نوجوانان معلول جسمی حرکتی بر پایه ی احساس کهتری و خودنهان سازی با میانجیگری احساس تنهایی

پژوهش حاضر با هدف ارائه الگوی تحول مثبت نوجوانان معلول جسمی حرکتی بر پایه ی احساس کهتری و خودنهان سازی با نقش میانجیگری احساس تنهایی انجام گرفته است. طرح پژوهش حاضر از نوع مطالعات همبستگی به روش مدل یابی معادلات ساختاری بود. این پژوهش در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ و در جامعه ی ۵۱۱ نفره ی دانش آموزان دارای معلولیت جسمی-حرکتی تحت پوشش اداره ی بهزیستی شهرستان خوی انجام گرفت که تعداد ۲۱۱ نفر از آنها با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به پرسشنامه های تحول مثبت نوجوانی گلدوف و همکاران (۲۰۱۴)، احساس حقارت استرانو و دیکسون (۱۹۹۰)، احساس تنهایی راسل کورتونا و پیلوا (۱۹۸۰) و پرسشنامه ی خودنهان سازی لارسون و کاستین (۱۹۹۰) پاسخ دادند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش مدل یابی معادلات ساختاری به کمک نرم افزار های spss۲۷ و Smart PLS استفاده شد. نتایج نشان داد که احساس کهتری و خودنهان سازی به طور غیرمستقیم و از طریق احساس تنهایی بر تحول مثبت نوجوانی تاثیر معناداری دارند(۰۵/۰p<). همچنین، هر دو متغیر به طور مستقیم نیز بر احساس تنهایی و تحول مثبت نوجوانی اثرگذار بودند(۰۵/۰p<). این یافته ها بر اهمیت احساس کهتری و خودنهان سازی به عنوان عوامل خطر و احساس تنهایی به عنوان متغیر میانجی در تحول مثبت نوجوانی تاکید دارند و می توانند راهنمایی برای طراحی مداخلات روان شناختی در جهت بهبود تحول نوجوانان معلول جسمی-حرکتی باشند.این یافته ها بر اهمیت احساس کهتری و خودنهان سازی به عنوان عوامل خطر و احساس تنهایی به عنوان متغیر میانجی در تحول مثبت نوجوانی تاکید دارند و می توانند راهنمایی برای طراحی مداخلات روان شناختی در جهت بهبود تحول نوجوانان معلول جسمی-حرکتی باشند.

کلیدواژه ها:

احساس تنهایی ، احساس کهتری ، تحول مثبت نوجوانان ، خودنهان سازی ، معلول جسمی حرکتی