اثربخشی درمان شناختی رفتاری مثبت نگر بر کنترل خشم و فراهیجان در زنان قربانی خشونت خانگی

مقدمه و هدف: خشونت خانگی زنان قربانی را با آسیب های روان شناختی، هیجانی و شناختی مختلفی مواجه می سازد. بر این اساس پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان شناختی رفتاری مثبت نگر بر کنترل خشم و فراهیجان زنان قربانی خشونت خانگی انجام شد.

روش: پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی، از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را زنان قربانی خشونت خانگی مراجعه کننده به اداره بهزیستی شهر اصفهان در فصل زمستان سال ۱۴۰۲ تشکیل دادند. در این پژوهش تعداد ۳۶ زن قربانی خشونت خانگی با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و با شیوه تصادفی در گروه های آزمایش و گواه جایدهی شدند (۱۸ زن در گروه آزمایش و ۱۸ زن در گروه گواه). زنان حاضر در گروه آزمایش درمان شناختی رفتاری مثبت نگررا طی ده هفته در ده جلسه ۹۰ دقیقه ای دریافت نمودند. در این پژوهش از پرسشنامه خشونت خانوادگی تجربه شده (EDVQ)، پرسشنامه کنترل خشم (ACQ) و پرسشنامه فراهیجان (MEQ) استفاده شد. داده های با تحلیل واریانس آمیخته با استفاده از نرم افزار آماری SPSS_۲۳ تجزیه و تحلیل شد.

یافته ها: نتایج نشان داد که درمان شناختی رفتاری مثبت نگر بر کنترل خشم (۰۰۰۱/۰>P) و فراهیجان (۰۰۰۱/۰>P) زنان قربانی خشونت خانگی تاثیر معنادار دارد.

نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش می توان چنین نتیجه گرفت که درمان شناختی رفتاری مثبت نگر به دنبال تمرکز کردن بر نقاط قوت مراجع برای بهتر شدن تلاش می کند، نه فقط به دنبال کاهش مشکلات وی بنابراین می تواند به عنوان یک روش کارآمد جهت بهبود کنترل خشم و فراهیجان زنان قربانی خشونت خانگی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری مثبت نگر ، کنترل خشم ، فراهیجان ، قربانی خشونت