نقش تاب آوری و بخشش در پیش بینی بهزیستی روانشناختی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس

مولتیپل اسکلروزیس شایع ترین اختلال خودایمنی سیستم عصبی مرکزی و یک بیماری مزمن و ناتوان کننده است که موجب اثرات روان شناختی مخرب در مبتلایان می شود. هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش تاب آوری و بخشش در پیش بینی بهزیستی روانشناختی بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس بود. این مطالعه توصیفی از نوع همبستگی و معادله پیش بین بود. جامعه آماری مطالعه حاضر شامل تمامی بیماران مولتیپل اسکلروزیس بودند که در سال ۱۳۹۹ به انجمن ام اس شهرستان رشت مراجعه و پرونده داشتند. از این جامعه، ۱۵۰ داوطلب واجد شرایط، به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده در این مطالعه عبارت بودند از پرسشنامه بهزیستی روان شناختی (ریف و کیز، ۱۹۹۵)، پرسشنامه تاب آوری (کانر و دیویدسون، ۲۰۰۳)، مقیاس بخشش (ری و همکاران، ۲۰۰۱). داده های به دست آمده با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون در نرم افزار SPSS۲۲مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که بین تاب آوری و بهزیستی روان شناختی (۰۰۱/۰>p، ۳۶۷/۰r=)؛ و بین بخشش و بهزیستی روان شناختی (۰۰۱/۰>p، ۳۱۵/۰r=)، رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. بنابراین می توان نتیجه گرفت که با افزایش تاب آوری و بخشش در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس می توان بهزیستی روان شناختی آن ها را بهبود بخشید.

کلیدواژه ها:

تاب آوری ، بخشش ، بهزیستی روانشناختی ، مولتیپل اسکلروزیس