رابطه بین تعامل مادر-کودک، اضطراب و افسردگی مادر با پرخاشگری دانش آموزان پسر دوره ابتدایی ناحیه یک شهر رشت

این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین تعامل مادر-کودک، اضطراب و افسردگی مادر با پرخاشگری دانش آموزان انجام شد. نوع پژوهش توصیفی و روش آن همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پسر پایه ششم ابتدایی مدارس آموزش و پرورش ناحیه ۱ شهر رشت در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ به همراه مادرانشان (۸۷۰) بود که از بین آن ها نمونه ای به تعداد ۲۰۵ دانش آموز و ۲۰۵ نفر مادر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های پرخاشگری آیزنگ و گلین ویلسون (۱۹۷۵)، ارزیابی رابطه مادر-فرزند روس (۱۹۸۰) و اضطراب و افسردگی هاسپیتال زیگمون و اسنایت (۱۹۸۳) استفاده شد. برای تحلیل داده ها از آزمونهای آماری پارامتریک ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه استفاده شد. یافته ها نشان داد بین تعامل مادر-کودک و پرخاشگری دانش آموزان پسر (۰۵/۰P˂ و ۱۶/۰r=)، بین اضطراب مادر و پرخاشگری دانش آموزان (۰۵/۰P˂ و ۲۴/۰r=) و بین افسردگی مادر و پرخاشگری دانش آموزان پسر (۰۵/۰P˂ و ۱۹/۰r=) رابطه معنی دار وجود دارد و مجموعا ۶/۱۴ درصد تغییرات پرخاشگری دانش آموزان پسر با سه متغیر مذکور تبیین می گردد. بر اساس یافته های مذکور می توان نتیجه گیری کرد که بهبود تعامل مادر-کودک و کاهش اضطراب و افسردگی مادر سبب کاهش پرخاشگری فرزندان پسر می گردد.

کلیدواژه ها:

تعامل مادر-کودک ، اضطراب و افسردگی ، پرخاشگری ، دانش آموزان