روابط ساختاری احساس پیوستگی و شفقت به خود با بهزیستی تحصیلی دانشجویان بر اساس نقش واسطه ای خودآگاهی هیجانی

هدف پژوهش حاضر بررسی روابط ساختاری احساس پیوستگی و شفقت به خود با بهزیستی تحصیلی دانشجویان بر اساس نقش واسطه ای خودآگاهی هیجانی بود. در این مطالعه توصیفی- همبستگی، دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی تبریز جامعه آماری را تشکیل دادند. تعداد ۳۵۰ نفر (۱۸۱ مرد و ۱۶۹ زن) به روش نمونه گیری چند مرحله ای و بر اساس جدول مورگان به عنوان نمونه انتخاب شدند و به پرسشنامه های احساس پیوستگی آنتونوسکی ۱۹۷۸۷، شفقت به خود نف (۲۰۰۳) ، خودآگاهی هیجانی گرنت (۲۰۰۲)، فهرست مشغولیت تحصیلی سالملا-آرو و آپادیا (۲۰۱۲) و سیاهه فرسودگی تحصیلی سالملا-آرو و همکاران (۲۰۰۹) پاسخ دادند. داده ها با روش مدل یابی معادلات ساختاری و با استفاده از نرم افزار Amos تحلیل شد. مدل فرضی بهزیستی تحصیلی در جامعه پژوهش برازنده بود (X۲/DF=۲/۱۲ , RMSEA= ۰/۰۵ ). مسیر مستقیم احساس پیوستگی در سطح ۰۵/۰ و خودآگاهی هیجانی در سطح ۰۰۱/۰ به بهزیستی تحصیلی دانشجویان معنادار بود اما مسیر مستقیم شفقت به خود معنادار نبود. همچنین مسیر مستقیم احساس پیوستگی و شفقت به خود به خودآگاهی هیجانی در سطح ۰۰۱/۰ معنادار بود. مسیر غیرمستقیم احساس پیوستگی و شفقت به خود با میانجی گری خودآگاهی هیجانی در سطح ۰۵/۰ معنادار بود. در مجموع ۳۵ درصد از واریانس بهزیستی تحصیلی از طریق متغیرهای مدل تبیین شد. با توجه به اثر مستقیم و غیر مستقیم احساس پیوستگی، شفقت به خود و خودآگاهی هیجانی بر میزان بهزیستی تحصیلی، به نظر می رسد با تقویت خودآگاهی هیجانی، احساس پیوستگی و شفقت به خود می توان بهزیستی تحصیلی دانشجویان را تقویت کرد

کلیدواژه ها:

احساس پیوستگی ، شفقت به خود ، بهزیستی تحصیلی ، خودآگاهی هیجانی