بررسی بازتاب سبک خراسانی در غزل شهریار

در غزلیات شهریار مبانی و ویژگی هایی نهفته است که او را «خداوند غزل» نامیده¬اند. برخی از این خصایص مربوط به سبک شاعر است اگر با مبانی سبک شناسی نظم از قبیل ویژگی های زبانی، فکری و ادبی در مبادی غزل شهریار تتبع شود شعر او در میان سبک های مختلف فارسی بیش ترین قرابت با سبک خراسانی دارد، سادگی، روانی توام با کمی لغات عربی، علاقه به وطن، سیر آفاقی شاعر، معشوق زمینی، تاثیرپذیری محتوایی از شاعران سبک خراسانی چون رودکی، منوچهری و .... به کار بردن واژگان کهن چون: اندر، اشتر، خاور با همان معنی اشتباه پیشینیان، استعمال لغات فارسی قدیم چون یزدان، دیگر، شوخ در معنی دلبر و دلاور، و ... و مختصات نحوی کهن نظیر: یاء تمنی و ترجی، «ازین» برای بیان جنس، «نه» در نقش قید نفی، «یکی» علامت نکره، «آن» و «این» تعریف، استعمال پیشوندهای کهن، فعل دعایی به سبک کهن و ... در شعر شهریار، بیانگر علاقه شاعر به سبک خراسانی است و این مقاله با ارائه مصادیق کهن به اثبات دلبستگی و پیروی شاعر به سبک خراسانی پرداخته است.

کلیدواژه ها:

غزل ، شهریار ، سبک خراسانی ، اشتراکات سبکی.