مبانی اسلامی دیپلماسی شهروندی در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران

دیپلماسی شهروندی مفهومی است که براساس آن، هر شهروند به طور فردی حق و مسئولیت دارد که حتی فقط «با یک بار دست دادن»، به شکل دهی روابط خارجی کشورش کمک کند. دیپلمات های شهروندی به عنوان سفرای غیررسمی در برنامه های مبادله در خارج از کشور مشارکت می کنند، و روابط شخص با شخص را ایجاد می نمایند؛ به عبارتی، شبکه ای از پیوندهای انسانی ایجاد می کنند که بعدها به عنوان بستر گفت و شنود و مذاکرات رسمی عمل می نماید. در این راستا، هدف پژوهش حاضر، تدوین الگوی اسلامی دیپلماسی شهروندی در حوزه سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران می باشد. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی بوده و مدعای پژوهش این است که با توجه به تقدم پیشینه دیپلماسی عمومی در جهان اسلام نسبت به جهان غرب (دوران صدر اسلام و حکومت پیامبر اکرم) می توان با استخراج ظرفیت های دیپلماسی شهروندی از مبانی دین اسلام، الگویی اسلامی برای دیپلماسی شهروندی ارائه داد که عبارتند از: اصول «وحدت، برادری ایمانی، برادری انسانی، صلح و دوستی، انفاق های مالی، دعوت، تکریم انسان و تالیف قلوب».

کلیدواژه ها:

دیپلماسی عمومی ، دیپلماسی شهروندی ، سیاست خارجی ، ایران ، صلح.