نقش سرمایه روانشناختی و احساس محرومیت نسبی در پیش بینی گرایش به بزهکاری دانش آموزان متوسطه دوم

هدف: پژوهش حاضر با هدف پیش بینی گرایش به بزهکاری بر اساس سرمایه روانشناختی و احساس محرومیت نسبی در دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهرستان شهریار انجام شد.روش: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهرستان شهریار در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که از میان آنها ۳۰۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای بر اساس جدول کرجسی و مورگان انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های استاندارد گرایش به بزهکاری محمدخانی (۱۳۹۰)، احساس محرومیت نسبی کردعلیوند و مبارکی (۱۳۹۷) و سرمایه روانشناختی لوتانز و همکاران (۲۰۰۷) استفاده شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه و با نرم افزار SPSS-۲۶ تحلیل شدند.یافته ها: نتایج نشان داد که بین احساس محرومیت نسبی و گرایش به بزهکاری رابطه مثبت و معنادار (۵۲۴/۰-r =) و بین سرمایه روانشناختی و گرایش به بزهکاری رابطه منفی و معنادار (۴۷۳/۰-r =) وجود دارد. همچنین تحلیل رگرسیون نشان داد که این دو متغیر با هم ۸/۴۲ درصد از واریانس گرایش به بزهکاری را تبیین می کنند.نتیجه گیری: احساس محرومیت نسبی به عنوان عامل خطر و سرمایه روانشناختی به عنوان عامل محافظت کننده در گرایش به بزهکاری نوجوانان نقش دارند. تقویت سرمایه روانشناختی در دانش آموزان می تواند اثرات منفی احساس محرومیت نسبی را کاهش داده و از گرایش به بزهکاری پیشگیری کند.